No products in the cart.
In winters Kirgizië leer je de Bukhanka pas écht kennen
Glibberige haarspeldbochten, driften op ijs, wegglijden op besneeuwde hellingen en sneeuwscheppen bij temperaturen van -35 graden. Niet voor iedereen zijn ideale droomvakantie, maar wel voor de Aanmodderaars natuurlijk! Met een club van twaalf Aanmodderaars gingen we deze winter met De Verdwaalde Jongens mee op winterexpeditie. In de UAZ Bukhanka uiteraard, die ons (alsof we nog twijfelden) maar weer eens liet zien wat voor pitbull hij eigenlijk is. “De Bukhanka, dat is een monster!”
Deze trip is niet voor mietjes.
Dat hebben we op de eerste dag al door.
We bedwingen de 33 besneeuwde haarspeldbochten van de 33 Parrots Pass, ploeteren in de avondschemer over hobbelige bergpaadjes en maken ons op voor een ijskoude nacht in de Bukhanka. Drie van de zes exemplaren hebben geen standkachel en het is nu al -25 graden buiten, maar de fonkelende sterren van de Melkweg boven de hemel maken alles goed.
De volgende ochtend (iedereen leeft nog) rijden we door naar Son-Kul, een gigantisch bergmeer op ruim 3.000 meter hoogte, midden in de Tian Shan-bergen. Mijn god, wat is het hier koud. Dachten we dat -25 indrukwekkend was, hier tikt de thermometer -35 aan. Het kan altijd erger.
Volgens onze gids Urmat is het ijs hier nu een meter dik. Een Kirgizische inschatting, dat dan weer wel, want niemand steekt hier ooit een pijlstok in het water. Het eerste moment is dus voor iedereen best spannend: voor het eerst in onze levens met een Bukhanka het ijs op. Zeven busjes achter elkaar, het is een fantastisch gezicht. We slaan ons kamp op en proberen vooral in beweging te blijven.
ONTBERINGEN
Onze tenen vriezen eraf, onze hoofden lijken soms een wattenbrei en we zijn voortdurend buiten adem. Batterijen weigeren dienst en de chocomel die we willen opwarmen moet als chocolade-ijs uit het pak worden geknepen. Maar ja, dat hoort erbij in winters Centraal-Azië. We scheuren in een plastic slee achter de Bukhanka aan, drinken Kirgizische cognac bij het diner en een paar Aanmodderaars zijn zelfs zo gek om ’s nachts op het ijs te gaan slapen.
’s Ochtends zijn onze Bukhanka’s katsbevroren. Een lege accu hier, een vastgevroren koppeling daar, een deur die pertinent weigert open te gaan. Maar zelfs na nachten van -35 hebben onze Siberische ijsprinsessen er na wat sputteren uiteindelijk weer zin in en kunnen we op pad.
Zo vliegen de dagen voorbij.
MET ELKE DAG DIE WE OVERLEEFD HEBBEN
GROEIT HET VERTROUWEN IN DEZE BUS
Het rijden door deze verlaten, winterse bergen is uitdagend.. Er zijn momenten dat we schateren van de pret – driftend over een ijsmeer – en momenten waarop onze mond openvalt van verbazing, omdat het landschap eigenlijk niet te bevatten is. Maar er zijn evenwel tal van momenten dat we het in onze broek doen van angst. Als we centimeters diep wegzakken in het ijs op een bevroren rivier. Als we een spekgladde helling naar boven pakken en de bus de top niet haalt. Of op de beruchte zigzag, waar je moet terugsturen terwijl de neus van je Bukhanka recht richting de afgrond wijst (waar het weggeroeste karkas van een Russische soortgenoot ons bovendien zwijgend laat zien wat één stomme stuurfout kan betekenen).
Elke keer dat we onze bestemming voor de dag bereiken, is het eerste wat we doen het bier opentrekken. Want na alle ontberingen moet er stoom afgeblazen worden. Maar dat is misschien wel het allermooiste van deze trip: grenzen worden dagelijks verlegd en met elke dag die we weer overleefd blijken te hebben groeit het vertrouwen in deze bus. En in elkaar.
Oersterk
Want de meesten van ons hebben de Bukhanka nog nooit zó gepusht. “Hij heeft véél meer power dan wij er ooit in Nederland uithalen”, vertelt Aanmodderaar Rolf, die thuis een legergroen exemplaar van 48 jaar oud op de oprit heeft staan. En ja, om dat te ontdekken moesten er wel wat penibele situaties overwonnen worden, maar zijn reismaatje Theo pushtte hem dan om het gewoon te doen. “Als ik alleen was geweest had ik sommige stukken teruggelopen. Maar de bus, die kan het aan. En ik kan het ook. Door achter elkaar te rijden leer je van elkaar. Ik heb gezien hoeveel deze bus eigenlijk kan. Dat heeft me heel veel vertrouwen in de bus gegeven. De Bukhanka is echt oersterk. Echt oersterk. Je komt er overal mee, het is ongelofelijk!”
IK VOEL EEN NOG INNIGERE LIEFDE VOOR DE BUS
Aanmodderaar Geert herkent dat: “Ik wist al wel wat deze bus kan, maar op zo’n trip leer je weer bij. Over spoorvorming, wegligging, rijden in diepe sneeuw. Sommige stukken waren tricky, maar dit is een bus die je kunt pushen.”
Aanmodderaars Michiel en Michelle beamen dat in koor.
Michelle: “Supersteile hellingen, ongelijkmatige wegen, het is echt geen probleem. Hij doet ’t gewoon.”
Michiel: “We hebben onze grenzen wel weer verlegd.”
Michelle: “Ik voel een nóg innigere liefde voor de bus. Ik hield al van de Bukhanka. Maar nu…!” Michiel: “Ik heb echt respect voor deze bus.”
Ook Rolf sluit zich daarbij aan. “Deze reis heeft mij heel, heel veel nieuwe liefde voor de Bukhanka gegeven. Heel extreem. De Bukhanka is een monster. Mijn laatste cent gaat er weer heen.”
